Po pierwszym spacerze po Trapani przyszedł czas, żeby spojrzeć na Sycylię z trochę innej perspektywy. Wyruszyliśmy na Levanzo – najmniejszą z Wysp Egadzkich, położoną niedaleko Trapani. I już sama podróż na wyspę była atrakcją – coraz dalej od brzegu, coraz więcej błękitu i coraz mniej miejskiego gwaru.
Levanzo jest naprawdę niewielkie – ma zaledwie około 5 km długości i 2 km szerokości, a jego najwyższym punktem jest Pizzo del Monaco (278 m). Większość mieszkańców skupiona jest w jednej niewielkiej miejscowości – również noszącej nazwę Levanzo, położonej przy malowniczej zatoce. Wyspa należy administracyjnie do gminy Favignana.
I właśnie ta niewielka miejscowość zrobiła na nas ogromne wrażenie. Kilka białych domów, niewielki port, łodzie kołyszące się na wodzie, błękitne morze i cisza, której tak bardzo brakuje w dużych, turystycznych miejscowościach. Levanzo sprawia wrażenie miejsca, w którym czas płynie trochę wolniej.
Tutaj morze spotyka się z historią
Levanzo to jednak nie tylko piękne widoki. To wyspa o niezwykłej historii, sięgającej kilkunastu tysięcy lat.
Największym skarbem wyspy jest Grotta del Genovese – jaskinia położona na północno-zachodnim wybrzeżu. I tutaj czeka prawdziwa niespodzianka.
To nie jest typowa jaskinia ze stalaktytami i stalagmitami. Jej największym skarbem są ślady pozostawione przez ludzi żyjących tutaj tysiące lat temu – prehistoryczne ryty i malowidła naskalne. Najstarsze przedstawienia, przede wszystkim zwierząt i postaci ludzkich, wiązane są z końcową fazą paleolitu, a późniejsze malowidła pochodzą z neolitu. Całość dokumentuje ponad 12 tysięcy lat historii człowieka na tej wyspie.
Na ścianach można zobaczyć między innymi jelenie, bydło, konie, ryby oraz sylwetki ludzi. Szczególnie niezwykłe są naturalistyczne ryty zwierząt, wykonane przez paleolitycznych mieszkańców wyspy. Późniejsze malowidła są bardziej symboliczne i mocno stylizowane.
Co ciekawe, jaskinia została ponownie odkryta dla świata dopiero w 1949 roku, kiedy podczas pobytu na wyspie weszła do niej florencka malarka Francesca Minellono. To właśnie jej ciekawość doprowadziła do rozpoczęcia późniejszych badań archeologicznych.
Wyspa rybaków
Historia Levanzo zawsze była związana z morzem. Do dziś wyspa kojarzy się przede wszystkim z rybołówstwem, a szczególne miejsce w kulturze całych Wysp Egadzkich zajmuje tuńczyk. Nic dziwnego – morze było tutaj nie tylko pięknym krajobrazem, ale przede wszystkim źródłem utrzymania kolejnych pokoleń mieszkańców.
I chyba właśnie dlatego Levanzo najlepiej oglądać bez pośpiechu. Posiedzieć chwilę przy porcie, popatrzeć na łodzie, przejść się wzdłuż wybrzeża i chłonąć ten niezwykły spokój.
Bo Levanzo jest małe… ale zdecydowanie nie jest zwyczajne.
To miejsce, gdzie w ciągu jednego dnia można zachwycić się turkusowym morzem, zobaczyć maleńką rybacką miejscowość, a chwilę później stanąć przed śladami człowieka, który żył tutaj ponad 12 000 lat temu.
Mała wyspa. Wielka historia. I mnóstwo błękitu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz